Banshee Ride

Αγαπητή WordPress,

βρίσκω ότι έχεις γίνει ιδιαίτερα δύστροπη τώρα τελευταία. Ολημερίς δεν κάνεις τίποτε άλλο από το να μου σπας τα νεύρα, με τα κουμπάκια σου, τα γουϊτζετάκια σου και όλα τα άλλα τζάτζαλα μάτζαλα μου πρέπει να κατέχω για να ανεβάσω ένα ρημαδοπόστ.

Παραδέχομαι ότι η σχέση μας υπήρξε δύσκολη αλλά τουλάχιστον ξέραμε και οι δύο ποιος ήταν το αφεντικό (μάντεψε). Η σημερινή σου πρωτοβουλία να αλλάξεις μονομερώς και εν αγνοία μου ολόκληρο το layout  του Banshee blog ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Κατακομμάτιασες τη ντομάτα μου στο header, το blogroll, τα πάντα!

Φεύγω γλυκιά μου, σε αποχαιρετώ. Σίγουρα θα βρεθούν άλλοι που θα έχουν το χρόνο να ασχοληθούν με τα καπρίτσια σου. Δεν θα χαθείς. Εγώ θα σε κρατήσω ως μια ανάμνηση θολή κι αν κλάψεις, αν δακρύσεις, αν θες να μου ζητήσεις συγνώμη κάποιο βράδυ, θα με βρεις εδώ.

Αντίο, λοιπόν.

Banshee

Y.Γ. Μαθαίνω ότι στέλνεις απο δω κι απο κει κάτι ερωτηματολόγια λες και δεν ξέρεις γιατί σε εγκαταλείπουν. Μην το σκεφτείς καν.

Υ.Γ. Και μην τολμήσεις να πειράξεις το αρχείο και τις κατηγορίες στο βάθος της σελίδας, κάηκες.

I forgot to shut the window last night.

Moonlight bleeds through the shutters and November wind

solidifies the atmosphere – my breath may be blistered, and

my voice box hoarse, but the orchids around your pillow

still flourish as if it were midsummer.

This room is a motorway. But the cars, they cannot touch

us whilst we are together. These sheets are angels,

and this patchowrk quilt is a heavenly shield.

Two twenty-five; I feel your serene fingertips trace

the pads beneath my turqoise-tipped nails.

Only semi-conscious.

You must have been blinded by the headlights. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μπορεί να το έχετε δει, είναι δύο μηνών παλιό.

Εγώ το αντέγραψα από το Human TraFFFic.

Συγκεκριμένα αναφέρει: «Δεν υπάρχει τόπος μετά τις πυρκαγιές για φυτείες – Κάθετη πτώση της χασισοκαλλιέργειας δείχνουν τα στοιχεία της δίωξης ναρκωτικών».

Προσπαθώ να μαντέψω τι πίνουν εκεί στην εφημερίδα κι αντί να πανυγηρίσουν (λέμε τώρα) χαρακτηρίζουν τα παραπάνω στοιχεία ως κρίση.
Χε χε χε

Το πανταχού παρόν, ανυπέρβλητο πρόβλημα με τους πολιτικούς στην Ελλάδα είναι η απόλυτη έλλειψη αξιοπιστίας, πράγμα που δεν οφείλεται, σαφώς, στο ότι οι πολίτες είμαστε από γεννησιμιού μας κακόπιστοι.  Εν έτει 2009 η συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών δεν εννοεί να καταλάβει ότι οι Έλληνες δεν ζούμε πια στην εποχή του Μαυρογιαλούρου. Άρθρα σαν αυτό της ανεκδιήγητης Νατάσας Ράγιου, προσωπικά με εξοργίζουν. Επιπέδου έκθεσης ΣΤ’ Δημοτικού το χαρακτήρισε κάποιος σχολιαστής στη σελίδα κι έχει δίκιο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ, προτείνω κάποια βιβλία από συγγραφείς που συμμετείχαν στην έρευνα των Νέων. Επέλεξα βιβλία που μου άρεσαν και όχι κάποια δημοφιλή αλλά κατά τη γνώμη μου μέτρια. Έτσι, νομίζω ότι αξίζει να ρίξετε μια ματιά στα:

*Από τον Βασίλη Αλεξάκη διαβάστε το «Τάλγκο». Η ανατομία της ερωτευμένης – γυναικείας – ψυχολογίας.

*Από τον Χρήστο Αστερίου το «Το γυμνό τη σώμα και άλλες ιστορίες». Μικρές ιστορίες για τερατώδη γεννήματα της ελληνικής υπαίθρου, συγγραφικούς καφκικούς εφιάλτες, την αγάπη για την τέχνη και τον θάνατο. Τόσο καλογραμμένο που χάνει κάτι από το dark ύφος του.

*Από τον Θανάση Βαλτινό το «Βαθύ μπλε, σχεδόν μαύρο». Ένας ατελείωτος ζευγαροκαβγάς. Διάλογοι μόνο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ομολογώ ότι η έρευνα αυτή των Νέων μού δημιούργησε ανάμεικτα συναισθήματα και σκέψεις.

Πρώτα- πρώτα: οι Έλληνες συγγραφείς διαβάζουν. Και εννοώ πολύ περισσότερο απ’ όσο φαίνεται, αν κρίνω από τα βιβλία που δημοσιεύουν. Πρώτα στις περισσότερες λίστες είναι έργα των Ντοστογιέφκσι, Κάφκα, Προυστ, Σαίξπηρ, Ομήρου, Σοφοκλή, Καβάφη, Φώκνερ, Σταντάλ, Έλιοτ κ.α. Μεγαθήρια δηλαδή. Από τους εξήντα συγγραφείς που συμμετείχαν στην έρευνα, υπολογίζω ότι έχω διαβάσει περίπου τους σαράντα πέντε. Από αυτούς, θεωρώ ταλαντούχους τους δέκα. Ίσως το «ταλαντούχους» να είναι λάθος λέξη εδώ. Θέλω να πω, έχω διαβάσει βιβλία τους και τα έχω ευχαριστηθεί. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

…αυτή η κοπέλα. Συμφωνώ – δεν συμφωνώ με όσα γράφει, δεν λέω αυτό. Λέω ότι γράφει απλά, καθαρά, φωνακλάδικα ίσως, άλλοτε με μεγαλύτερη εσωστρέφεια, αλλά μου φαίνεται ότι χτυπάει τα πλήκτρα και τακ, τακ, τακ, λέει πέντε πράγματα, τα βάζει στη θέση τους και πάει σε άλλο θέμα. Τέλος. 

Και με αφορμή το παραπάνω, ορίστε τι άλλο ενδιαφέρον διάβασα αυτές τις μέρες:

1) Για το σουρεαλιστικό θράσος της επίσημης Εκκλησίας, στο Ροϊδη.

2) Δεν πιστεύω λέξη αλλά παρ’ όλα αυτά το βρήκα ενδιαφέρον σαν αντικείμενο μελέτης, στο Παράτολμο.

3) Τα αποτελέσματα μιας έρευνας για τα βιβλία που «σημάδεψαν» τους Έλληνες συγγραφείς στο Librofilo. Θα επανέλθω γι αυτήν την έρευνα.

Cheers.