Banshee Ride

Archive for the ‘Tribute’ Category

Το κάπως επίσημο «κυρία» ίσως δεν ταιριάζει με το δροσερό και κοριτσίστικο «Μαργαρίτα», όμως έτσι σας μιλούσα πάντα, στον πληθυντικό αλλά και σαν να σας είχα γνωρίσει. Και ίσως σας γνώρισα τελικά. Έστω λίγο, όσο θελήσατε εσείς κι όσο μπόρεσα εγώ.

Ήμουν πολύ μικρή όταν διάβασα τον «Υπνοβάτη». Μαθήτρια. Με είχε εντυπωσιάσει ο νέος σωτήρας που γεννιέται από τα ξερατά του καλού Θεού. Η σκληρότητα της ιδέας ταίριαζε με το πόσο σκληρή ήθελα να δείχνω κι εγώ τότε. Αργότερα επανήλθα. Το ξαναδιάβασα, το ακούμπησα σε μια γωνιά μέσα μου κι από τότε δεν έχω μετακινήσει τον «Υπνοβάτη» σας ούτε εκατοστό, κυρία Μαργαρίτα. Βρίσκεται εκεί, δίπλα στο «Ναι». Δίπλα σ’ αυτό το εκρηκτικό μανιφέστο της ψυχασθένειας, ιδωμένης από την άλλη πλευρά, που θα πει από μέσα. Επικίνδυνο κοκτέιλ από χάπια, σκυλιά, ψυχιάτρους, φόβους, μανίες, κλάματα και μια απόλυτη κατάφαση, ένα μεγάλο ναι, που σας εμπόδισε να πετάξετε το μωρό από τη σκάλα ή να το κάνετε κιμά

Πιο δίπλα, το «Μαμά». Ξεχωριστή παράγραφος γι αυτό και σήμερα και πάντα. Γράψανε για τη σχέση σας, κυρία Μαργαρίτα, με την άλλη Μαργαρίτα, τη μαμά σας. Δεν θέλησα να διαβάσω ποτέ. Αντίθετα, γυρνούσα τις σελίδες κι ανακάλυπτα τρύπες εκεί που ήθελα εγώ, όχι εκεί που έλεγαν ότι πρέπει να ψάξω.

«Μαμά, πεθαίνεις. Το στόμα σου ανοίγει και κλείνει με φοβερή ταχύτητα, στόμα ψαριού. Ψιθυρίζεις γρήγορα ονόματα αγίων κοιτώντας το ταβάνι. Στο πρόσωπό σου μια έκφραση απορίας. Λες περίεργα πράγματα όπως «Θεός», όπως «γιατί». Βλέπεις κάτι πολύ ωραίο, χαμογελάς. Σου φέρνουν την κρέμα, την τρως λαίμαργα. Ακουμπάω το χέρι σου. Δεν θέλεις. Μαμά, σε λάτρεψα. Οι κουρτίνες κουνιούνται. Οι ώρες περνάνε. Σε κοιτάζω. Νυχτώνει. Κάτι βλέπεις. Φάντασμα;»

Rien ne va plus, κυρία Μαργαρίτα. Διαβάζω εδώ ότι δεν είστε πια μαζί μας. Και λυπάμαι πολύ. Τι κι αν δεν σας γνώρισα προσωπικά ποτέ… Οι σελίδες σας, τα σκυλιά σας, τα ναι, η μαμά σας, οι υπνοβάτες, οι λύκοι σας είναι εδώ. Τ’ αγάπησα, τα μάσησα, τα έφτυσα όλα αυτά κι εδώ και λίγα χρόνια τα κρατάω πάλι αγκαλιά. «Καληνύχτα, κυρία Μαργαρίτα» σκεφτόμουν όταν άφηνα το βιβλίο στο κομοδίνο κι έσβηνα το φως.

Καληνύχτα.

Advertisements