Banshee Ride

Archive for the ‘makes me wonder…’ Category

Ομολογώ ότι η έρευνα αυτή των Νέων μού δημιούργησε ανάμεικτα συναισθήματα και σκέψεις.

Πρώτα- πρώτα: οι Έλληνες συγγραφείς διαβάζουν. Και εννοώ πολύ περισσότερο απ’ όσο φαίνεται, αν κρίνω από τα βιβλία που δημοσιεύουν. Πρώτα στις περισσότερες λίστες είναι έργα των Ντοστογιέφκσι, Κάφκα, Προυστ, Σαίξπηρ, Ομήρου, Σοφοκλή, Καβάφη, Φώκνερ, Σταντάλ, Έλιοτ κ.α. Μεγαθήρια δηλαδή. Από τους εξήντα συγγραφείς που συμμετείχαν στην έρευνα, υπολογίζω ότι έχω διαβάσει περίπου τους σαράντα πέντε. Από αυτούς, θεωρώ ταλαντούχους τους δέκα. Ίσως το «ταλαντούχους» να είναι λάθος λέξη εδώ. Θέλω να πω, έχω διαβάσει βιβλία τους και τα έχω ευχαριστηθεί. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

πουλάει ακόμα;

Είναι προφανές ότι η κοινωνία δεν θα μασήσει από την απόπειρα της υπεράσπισης να βγάλουν τρελό τον φονιά.

Οι δικαστές όμως;

1) Προς κυρίους δικαστάς

ΕΑΝ, λέω εάν, εγώ βουτήξω έναν δικαστή και του κάνω τη μούρη κρέας, θα μπορώ να είμαι έξω με 5500 ευρώ ή θα τιμωρηθώ αυστηρότερα για προσβολή του λειτουργήματος της δικαιοσύνης στο πρόσωπο του θύματος;

2) Προς κύριο πρωθυπουργό

Αφού αναγνωρίζετε τα λάθη σας για την τη «σκανδαλώδη υπόθεση του Βατοπεδίου», διευκρινήστε μας για ποιον ακριβώς λόγο δεν παραιτήστε. Εναλλακτικά, αναπτύξτε το θέμα «‘Έμπρακτη Ανάληψη Ευθυνών». Παρακαλώ όπως περιοριστείτε στις 1500 λέξεις.

«Υπήρξα ένας, συνθεμένος από πολλά σπαράγματα».

Δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του συντρόφου της Γιάννη Πάνου, η Ρούλα Πατεράκη αποφασίζει να δραματοποιήσει την τρίτη ιστορία του βιβλίου του «Ιστορία των Μεταμορφώσεων», που έχει τίτλο «Ο Φιλόσοφος». Ένας μονόλογος βασισμένος στην αφήγηση από στόματος Μιχαήλ Ψελλού, αξιωματούχου της βυζαντινής αυλής, η παράσταση δεν επιδιώκει να αναπαραστήσει ένα ιστορικό πρόσωπο αλλά έναν » καθαρά λογοτεχνικό χαρακτήρα», σύμφωνα με την ίδια την Πατεράκη.

Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι ο Γιάννης Πάνου είναι ο έλληνας Μπόρχες. Είναι ένας παραλληλισμός που εκφράζει επακριβώς την αίσθησή μου για τους αυτόνομους, άχρονους, μυθιστορηματικούς κόσμους που δημιούργησε ο Πάνου. Το θρυλικό πρώτο μυθιστόρημά του «Από το στόμα της παλιάς Remington» παραμένει απελπιστικά μόνο, ακόμα και 25 χρόνια μετά την έκδοσή του, στην κατηγορία «μοντερνιστικό μυθιστόρημα» ( ο όρος σύμφωνα με τον Γιώργο Μπλάνα από την συλλογική έκδοση φόρο-τιμής  στη «Remington»).

Η «Ιστορία των Μεταμορφώσεων», το δεύτερο και τελευταίο βιβλίο του Πάνου, που κυκλοφόρησε μετά από 17 χρόνια εκδοτικής σιωπής, αποτελείται από πέντε αφηγήσεις με διαφορετικούς αφηγητές. Ο συγγραφέας οικειοποιείται τις φωνές ιστορικών αλλά και ανύπαρκτων προσώπων για να πλέξει άπειρους φιλοσοφικούς και προσωπικούς μύθους, αναφορικά με τη ζωή, την δημιουργία του κόσμου και πάνω απ’ όλα το χρόνο. Σ’ ένα ατέρμονο παιχνίδι διακειμενικότητας, ο αναγνώστης θα την πατήσει αν προσπαθήσει να επαληθεύσει τα ιστορικά στοιχεία ή τις κοσμολογικές θεωρήσεις που αποδίδονται στον Αβερρόη ή στους συνδαιτημόνες του Don Lorenzo. Το νόημα κατά την άποψή μου, δεν βρίσκεται εκεί. Η «Ιστορία των μεταμορφώσεων» διαβάζεται καλύτερα σαν μια βαθιά προσωπική και εκκωφαντική κραυγή του ενός που αποτελείται από χιλιάδες ψηφίδες, του ενός που είμαστε όλοι.

Γράφει ο Πετεφρής εδώ για τον Γιάννη Πάνου που γνώρισε, για το έργο του και την αφοσίωσή του στην Πατεράκη. Η ίδια η Πατεράκη σε συνέντευξή της παραδέχεται ότι «δεν μπορεί να ταυτίσει τον Γιάννη με τον Πάνου». Δεν είμαι πολύ σίγουρη τι προσδοκώ από αυτήν την παράσταση. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να αποσπαστώ από το κείμενο που έχω γεμίσει σημειώσεις, υπογραμμίσεις κι ερωτηματικά. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να ξεχωρίσω τη σύντροφο του συγγραφέα από την ηθοποιό και σκηνοθέτιδα. Θα είναι μεγάλη πρόκληση όμως να δω τον «Φιλόσοφο», τον φτιαγμένο από «πολλά σπαράγματα» να ζωντανεύει στη σκηνή.

Μόνο για δέκα παραστάσεις, στο θέατρο «Θησείον».

Real

– Δεν ξέρω, νιώθω κάποια ταραχή αυτές τις μέρες…

– Να κάνεις παρέα με αρχιτέκτονες. Βοηθάει.

Ορκίζομαι πως είναι αληθινή συνομιλία και προσκυνώ– respect.

 

Surreal

Κάποιος να θυμίσει στον αναρριχιθέντα υιό ταχυδρόμου, που καθόλου δεν ανησυχεί (καλά, μην ορκίζεσαι κιόλας) ότι και ο αρχηγός του γεννήθηκε πολιτικά ισχυρός. Gee…

 

Ultimate surreal

Το τηλέφωνο της τεχνικής υπηρεσίας – συνεργείων βλαβών-  του ΟΤΕ  στον Πειραιά «δεν λειτουργεί προσωρινά λόγω βλάβης»… Χο χο χο.

1. Εντολή: δεν έχω να πω τίποτα.

2. Τίποτα δεν έχει σημασία πια. Δεν είχε ποτέ.

3. Η κουλτούρα είναι νεκρή. Αυτοκτόνησε γιατί έγινε πετυχημένη.

4. Η απελευθέρωση της γλώσσας, μια ποιητική της ελευθερίας της λέξης, το parole in liberta των Φουτουριστών, η jouissance των σχιζοφρενικών διαλόγων, το υπερβατικά λογικό zaum των Ρώσων, όλα ταιριάζουν τέλεια στα προορισμένα κουτιά τους, φιμωμένα για πάντα.

5. Η βία της αγνής ετερολογίας τρέχει αχαλίνωτη στους δρόμους.

6. Η ποίηση δεν έχει καμιά επίπτωση στους ανθρώπους. Όταν ακριβώς νομίζουν ότι έχει, είναι απομακρυσμένοι τα μέγστα από την μεταστοιχειωτική της δύναμη, την οποία οι αδύναμοι αναπολούν με νοσταλγία.

7. Η έννοια της προσωπικότητας είναι αποκύημα της φαντασίας.

8. Δεν μας περιμένει κάποια συναισθησία (;) στη γωνία για να μας βγάλει έξω με εγγύηση.

9. Μόνο οι ανόητοι πιστεύουν ότι η τεχνολογία έχει αυτόνομη υπόσταση. Ορμάνε στην αγκαλιά της περιμένοντας τη σωτηρία και βρίσκουν μόνο την ασφυξία τους.

10. Σ’ έναν κόσμο δίχως κράτη, δεν μπορείς πια να πας διακοπές.

11. Όλα τα αποκαλούμενα μεγάλα επιτεύγματα της γενιάς μας είναιένα τίποτα: δεν μπορείς να τα διακρίνεις από τις εκδοχές τους με τις οποίες μας ταϊζουν βίαια.

12. Ο καλλιτέχνης δεν έχει κοινό. Το κοινό αγοράζεται και πληρώνεται.

13. Μετά το Άουσβιτς γράφεται ποίηση αλλά θα ήταν το ίδιο και να μην γραφόταν.

14. Στο έσχατο άκρο της αναπαράστασης τίποτα δεν απομένει ή ό,τι υπάρχει είναι ακριβώς αυτό: απομεινάρι.

15. Η αποθέωση της επίδειξης καταλήγει εκεί όπου άρχισε: με λιγότερη ακία απ’ όσο ένα κακό ανέκδοτο.

16. Η μόνη μας ευκαιρία είναι η ολοκληρωτική άρνηση.

17. Η γλώσσα δεν είναι τίποτε άλλο από τρέξιμο μπρος και πίσω.

18. Nihil obstat everything.

19. Ο βασιλιάς είναι νεκρός.

20. Ολοκλήρωση: Όλα τα προηγούμενα μανιφέστα κηρύσσονται δια του παρόντος εντελώς άκυρα.

 

Harry Ponkilhorn

*

Για όποιον κάθεται που κάθεται με τις ώρες, ε, ας αφήσει λίγο το βαρετό διάβασμα των κυριακάτικων….

Κυκλοφορεί και στην Ελλάδα…