Banshee Ride

Archive for Ιουλίου 2008

*

Ίσως στο μέλλον βρεθεί αυτός ο τρόπος κι αυτός ο δρόμος με τα πλατιά του πεζοδρόμια που ονειρεύομαι. Ίσως αυτή η μοναξιά να ξαναγίνει ένα παιδί αγκαλιασμένο, με τρυφερά μαλλιά, κλειστά τα μάτια, λέω. Ίσως ό,τι σε τάισα στο στόμα με το στόμα μου να γίνει απλό, βραχνό τραγούδι στο ποτάμι.

 

Δεν έτρεξα στην άσφαλτο κι είναι πολύ νωρίς να μετανιώνω, λένε. Πολύ νωρίς, ενημερώνομαι. Εντάξει, παραδέχομαι, μ’ έχει γαμήσει αυτή η κοινή τους λογική, μωρ’ αδερφάκι. Αλήθεια λέω, καλύτερα να μου ‘λεγαν «ας πρόσεχες». Καλύτερα ένα δίκιο μου περήφανο, ξέρεις τι εννοώ, παρά τα χίλια άδικα του λάθους. Δε ζω με δαίμονες, να πάρει, ποτέ μου δεν αγνόησα τι μ’ έδεσε στο ξύλο. Χώθηκα ως το γόνατο στ’ αγκάθια και γελώντας, σήκωσα βίαια τη φούστα μου ως τη μέση. Να πάρω ανάσα ήθελα, ανάσα, να πετάξω. Χόρεψα για να φτάσω στο Θεό και να του πω «μαλάκα!».

 

Η συντριβή να μένει αδικαίωτη στα δάχτυλα του ασώτου θέλω, να μην καταπίνεται στο πλατύ σου ποτήρι, ούτε ν’ ανησυχείς πια. Τα λυπημένα χέρια μου και τα εκατό παιδιά μου αποζητούν τη μνήμη τους, ενστικτωδώς, ερήμην μου, να με πιστέψεις θέλω, γιατί είναι τόσο δύσκολη η πορεία δίχως κάτι. Κι αν κάποτε έβρισκα έξυπνο να λέω για «δίχως ρίζες», ήταν στ’ αλήθεια μια φράση ασθενική, χαστούκι για ό,τι χάνω, όχημα διαφυγής μπορεί, μπορεί κι ανάγκη. Τι άλλο πια γι αυτόν τον βρώμικο αέρα που με φιλοξενεί και με σπαράζει έτσι βαριά που πέφτω στο κρεβάτι κάθε βράδυ;

 

Τέλειωσε όμως τώρα. Πάει.

***

 

Advertisements

I’m in love

by Charles Bukowski

 

Εκείνη είναι νέα, μου είπε, 
όμως κοίτα με,  
έχω όμορφους αστραγάλους
και κοίτα τους καρπούς μου, έχω όμορφους 
καρπούς
Ω θεέ μου, 
νόμιζα πως λειτουργούσε όλο αυτό, 
και τώρα είναι πάλι αυτή, 
κάθε φορά που τηλεφωνεί τρελαίνεσαι,
 
μου είπες ότι τελείωσε,
μου είπες ότι πέθανε, 
άκου, είμαι αρκετά μεγάλη για να γίνω

μια καλή γυναίκα,  
για ποιο λόγο θέλεις μια κακή γυναίκα; 
Θες να βασανίζεσαι, έτσι; 
Νομίζεις ότι η ζωή είναι σάπια κι αν κάποιος σου φερθεί 
σάπια, ταιριάζει στην εικόνα,

έτσι;  
Πες μου, αυτό δεν είναι; Θέλεις να σου φέρονται

σκατά;  
Και ο γιος μου, ο γιος μου είχε σκοπό να σε γνωρίσει.  
Το είπα στο γιο μου 
και παράτησα όλους τους εραστές μου.

Στάθηκα όρθια στην καφετέρια και ούρλιαξα

ΕΙΜΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ

και τώρα με γελοιοποιείς…

Συγνώμη, είπα, στ’ αλήθεια συγνώμη.

Αγκάλιασέ με, είπε, θα με αγκαλιάσεις σε παρακαλώ;

Ποτέ δεν έξω ξανακάνει κάτι τέτοιο, είπα,

ένα τέτοιο τρίγωνο…

Σηκώθηκε και άναψε τσιγάρο, έτρεμε

ολόκληρη. Πήγαινε πάνω-κάτω, αγριεμένη και τρελή. Το σώμα της

ήταν μικροκαμωμένο. Τα μπράτσα της ήταν λεπτά, πολύ λεπτά και όταν  
ούρλιαξε κι άρχισε να με χτυπάει, την κράτησα

απ’ τους καρπούς και τότε το είδα στα μάτια της: μίσος,

αιώνες βαθύ κι αληθινό. Ήμουνα λάθος και άχαρος και

άρρωστος. Όλα όσα είχα μάθει είχαν πάει χαμένα.

Κανένα πλάσμα στη γη δεν ήταν τόσο βδελυρό όσο εγώ

κι όλα τα ποιήματά μου ήταν ψεύτικα.  

***

 

Update: Μετά το παραπάνω ποστ, ο Λ., αφού διόρθωσε κάποια δικά μου λάθη, αντιπροτείνει μια μετάφραση που θεωρώ πολύ καλύτερη, πιο βιμπράτη, ζωντανή και φυσική από τη δική μου και γι αυτό δεν τη «χρησιμοποιώ για να διορθώσω» αλλά την παραθέτω ως έχει. Well done!

 

Αυτή είναι νέα, μου είπε,

όμως κοίτα κι εμένα,

έχω όμορφους αστραγάλους

και κοίτα τους καρπούς μου

έχω όμορφους καρπούς.

Θεέ, μου,

νόμιζα πως πια είχαμε πετύχει
και τώρα είναι πάλι αυτή εδώ

ένα της τηλεφώνημα κι εσύ γίνεσαι τρελός

μου είχες πει ότι τελείωσε

μου είχες πει ότι τελείωσε!

 

Ακου, έζησα ήδη πολλά για να γίνω μια καλή γυναίκα

αλλά εσύ έχεις αναζητάς μια κακή γυναίκα

για να ζεις βασανισμένος.

Αφού η ζωή για σένα είναι σάπια

Έχεις ανάγκη να σου φέρονται σάπια

για να ταιριάζει.

Αυτό δεν είναι;

Πες μου.

Αυτό δεν είναι;

Έχεις ανάγκη να σου φέρονται σκατά.

Για να ταιριάζει.

Θα σε γνώριζε ο γιος μου

Μίλησα στο γιο μου

Παράτησα όλους τους εραστές μου

Σηκώθηκα όρθια στο καφέ και φώναξα

ΕΙΜΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ!

Κι εσύ με γέλασες, με κορόιδεψες.

 

Της είπα ότι λυπάμαι,

ότι ειλικρινά λυπάμαι.

 

Αγκάλιασέ με, θα μ’ αγκαλιάσεις σε παρακαλώ;

 

Της είπα ότι δεν μου είχε ξανασυμβεί. Δεν είχα ξαναμπεί σε τέτοιο τρίγωνο.

 

Σηκώθηκε και άναψε τσιγάρο. Έτρεμε ολόκληρη.

Άρχισε να πηγαίνει πάνω κάτω αγριεμένη και τρελή.

Το κορμί της ήταν μικροκαμωμένο, τα μπράτσα της λεπτά, πολύ λεπτά,

κι όταν άρχισε να ουρλιάζει και να με χτυπάει το είδα στα μάτια της.

Μίσος, αιώνες βαθύ κι αληθινό.

Ήμουν κακός, άσπλαχνος, άρρωστημένος.

Ότι είχα μάθει πήγε χαμένο, ήμουν το πιο βρόμικο πλάσμα πάνω στη γη.

Όλα μου τα ποιήματα ήταν λάθος.

           

Ο διευθυντής ροής προγράμματος της ΕΤ3!!!

Ο κόπος, ο σχεδιασμός και ο κοινωνικός προσανατολισμός του προγράμματος είναι εμφανής στην ΕΤ3. Εχθές τη νύχτα για παράδειγμα, στη μία μετά τα μεσάνυχτα, προβλήθηκε από το κρατικό κανάλι η 47 ετών τανία του Ντίσνεϊ «Greyfriars Bobby – The true story of a dog».

Πρόκεται για μία παιδική ταινία του 1961 που παρουσιάζει τις περιπέτειες του Βοbby, ενός τεριέ που έγινε διάσημο στη βικτωριανή Αγγλία επειδή φυλούσε επί δεκατέσσερα χρόνια τον τάφο του αφεντικού του.

Η επιλογή της συγκεκριμένης ταινίας είναι αναμφίβολα συγκινητική. Η δε ώρα προβολής της καταδεικνύει με τον πλέον αποστομοτικό τρόπο το πόσος δημιουργικός χρόνος δαπανάται στο σχεδιασμό του προγράμματος της ΕΤ3. Οι φήμες που θέλουν τους αρμοδίους να πάσχουν από βαριάς μορφής σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μάλλον ανυπόστατες. Αντιθέτως, έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν ότι είναι όλοι αποθεραπευμένοι.

Ευχαριστώ.

 

Μπόλικη ενέργεια και στο φετινό Schoolwave!

Ένα φεστιβάλ για μαθητικές μπάντες μόνο ελπίδα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις. Και δεν το λέω ως μεγαλύτερη για τη νέα γενιά και λοιπά δεινοσαυρικά μπλα μπλα. Αλλά τα πιτσιρίκια, τα δεκαεξάρικα παίζουν μουσική (και μάλιστα κάποιοι παίζουν πολύ καλή μουσική), κάνουν την δική τους φάση, γουστάρουνε πολύ, γεμίζανε τις προηγούμενες χρονιές το Γκάζι και φέτος το Θέατρο Βράχων στο Βύρωνα, και γενικά κάνουνε μια πολύ σούπερ φάση, γεμάτη αδρεναλίνη και σπουδαιότητα, χιούμορ και δημιουργικότητα. Επιτέλους!

Από τη χθεσινή πρώτη μέρα του Schoolwave, πολύ μου αρέσανε οι Same Rezus, χιπ-χοπάδες από Αθήνα και οι Stifler´s Mom, Κερατσινιώτες, με τα απίθανα «Γιαγιά-πρεζόνι» και το «Πίνω μπάφους και παίζω Προ» , χο χο! Μια χαρά τα σπάσανε, μια χαρά τα είπανε, με τρελή ενέργεια πάνω στη σκηνή. Η αλήθεια ήταν ότι ένιωσα κάπως άβολα που όλο το θέατρο τραγουδούσε τα ρεφρέν κι εγώ δεν ήξερα ούτε στίχο, καθώς no connection με τη μαθητιώσα νεολαία, αλλά ορίστε, έμαθα τι είναι το Pro’evolution, και πέρασα και πολύ καλά!

Να πάτε, να πάτε, προλαβαίνετε, είναι ως την Κυριακή.

Info εδώ.