Banshee Ride

Archive for the ‘Βιβλία’ Category

Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ, προτείνω κάποια βιβλία από συγγραφείς που συμμετείχαν στην έρευνα των Νέων. Επέλεξα βιβλία που μου άρεσαν και όχι κάποια δημοφιλή αλλά κατά τη γνώμη μου μέτρια. Έτσι, νομίζω ότι αξίζει να ρίξετε μια ματιά στα:

*Από τον Βασίλη Αλεξάκη διαβάστε το «Τάλγκο». Η ανατομία της ερωτευμένης – γυναικείας – ψυχολογίας.

*Από τον Χρήστο Αστερίου το «Το γυμνό τη σώμα και άλλες ιστορίες». Μικρές ιστορίες για τερατώδη γεννήματα της ελληνικής υπαίθρου, συγγραφικούς καφκικούς εφιάλτες, την αγάπη για την τέχνη και τον θάνατο. Τόσο καλογραμμένο που χάνει κάτι από το dark ύφος του.

*Από τον Θανάση Βαλτινό το «Βαθύ μπλε, σχεδόν μαύρο». Ένας ατελείωτος ζευγαροκαβγάς. Διάλογοι μόνο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

«Υπήρξα ένας, συνθεμένος από πολλά σπαράγματα».

Δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του συντρόφου της Γιάννη Πάνου, η Ρούλα Πατεράκη αποφασίζει να δραματοποιήσει την τρίτη ιστορία του βιβλίου του «Ιστορία των Μεταμορφώσεων», που έχει τίτλο «Ο Φιλόσοφος». Ένας μονόλογος βασισμένος στην αφήγηση από στόματος Μιχαήλ Ψελλού, αξιωματούχου της βυζαντινής αυλής, η παράσταση δεν επιδιώκει να αναπαραστήσει ένα ιστορικό πρόσωπο αλλά έναν » καθαρά λογοτεχνικό χαρακτήρα», σύμφωνα με την ίδια την Πατεράκη.

Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι ο Γιάννης Πάνου είναι ο έλληνας Μπόρχες. Είναι ένας παραλληλισμός που εκφράζει επακριβώς την αίσθησή μου για τους αυτόνομους, άχρονους, μυθιστορηματικούς κόσμους που δημιούργησε ο Πάνου. Το θρυλικό πρώτο μυθιστόρημά του «Από το στόμα της παλιάς Remington» παραμένει απελπιστικά μόνο, ακόμα και 25 χρόνια μετά την έκδοσή του, στην κατηγορία «μοντερνιστικό μυθιστόρημα» ( ο όρος σύμφωνα με τον Γιώργο Μπλάνα από την συλλογική έκδοση φόρο-τιμής  στη «Remington»).

Η «Ιστορία των Μεταμορφώσεων», το δεύτερο και τελευταίο βιβλίο του Πάνου, που κυκλοφόρησε μετά από 17 χρόνια εκδοτικής σιωπής, αποτελείται από πέντε αφηγήσεις με διαφορετικούς αφηγητές. Ο συγγραφέας οικειοποιείται τις φωνές ιστορικών αλλά και ανύπαρκτων προσώπων για να πλέξει άπειρους φιλοσοφικούς και προσωπικούς μύθους, αναφορικά με τη ζωή, την δημιουργία του κόσμου και πάνω απ’ όλα το χρόνο. Σ’ ένα ατέρμονο παιχνίδι διακειμενικότητας, ο αναγνώστης θα την πατήσει αν προσπαθήσει να επαληθεύσει τα ιστορικά στοιχεία ή τις κοσμολογικές θεωρήσεις που αποδίδονται στον Αβερρόη ή στους συνδαιτημόνες του Don Lorenzo. Το νόημα κατά την άποψή μου, δεν βρίσκεται εκεί. Η «Ιστορία των μεταμορφώσεων» διαβάζεται καλύτερα σαν μια βαθιά προσωπική και εκκωφαντική κραυγή του ενός που αποτελείται από χιλιάδες ψηφίδες, του ενός που είμαστε όλοι.

Γράφει ο Πετεφρής εδώ για τον Γιάννη Πάνου που γνώρισε, για το έργο του και την αφοσίωσή του στην Πατεράκη. Η ίδια η Πατεράκη σε συνέντευξή της παραδέχεται ότι «δεν μπορεί να ταυτίσει τον Γιάννη με τον Πάνου». Δεν είμαι πολύ σίγουρη τι προσδοκώ από αυτήν την παράσταση. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να αποσπαστώ από το κείμενο που έχω γεμίσει σημειώσεις, υπογραμμίσεις κι ερωτηματικά. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να ξεχωρίσω τη σύντροφο του συγγραφέα από την ηθοποιό και σκηνοθέτιδα. Θα είναι μεγάλη πρόκληση όμως να δω τον «Φιλόσοφο», τον φτιαγμένο από «πολλά σπαράγματα» να ζωντανεύει στη σκηνή.

Μόνο για δέκα παραστάσεις, στο θέατρο «Θησείον».

Πολύ χαίρομαι που ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο. Για την αλληγορία της ιστορίας θα διαβάσετε κι αλλού. Εγώ θυμάμαι ότι αυτό που με είχε κρατήσει στο βιβλίο ήταν στην αρχή η βασανιστική περιγραφή της σταδιακής εξάπλωσης της τύφλωσης στην πόλη. Στο τέλος όμως, αυτό που μου έμεινε σαν αξέχστη αίσθηση ήταν ότι όλοι αυτοί οι τυφλοί άνθρωποι, αυτοί που ήταν τόσο απόλυτα βουτηγμένοι στο σκοτάδι, έβλεπαν μπροστά τους μια απέραντη λευκότητα…

Ο εγκλωβισμός, η τύφλωση, το σκότος, η αλήθεια, η διέξοδος μπορούν να έχουν αντίθετο χρώμα τελικά απ’ αυτό που έχεις μάθει να περιμένεις…

Κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Πήγα λοιπόν σήμερα στο παζάρι βιβλίου της Κλαυθμώνος. Παρά το κρύο, είχα καιρό να δω τον φίλο μου τον JustAnotherGoneOff και είπαμε να πάμε, να χαζέψουμε κάνα βιβλιαράκι.

Ευτυχώς οι πάγκοι ήταν σκεπασμένοι και γλιτώσαμε τον τσουχτερό βοριά. Είχε αρκετό κόσμο αλλά οι ταμίες ήταν γρήγοροι. Ο χώρος ήταν γενικά καθαρός. Χμμ… Αυτά μάλλον. Γιατί από βιβλία….

 Πραγματικά απορώ. Όλοι αυτοί οι εκδότες που βγάζουν τα βιβλία τους στο παζάρι, μήπως νομίζουν ότι βρισκόμαστε στο 1950; Το 75% των προσφερόμενων τίτλων ήταν κάτι ΠΑΜΠΑΛΑΙΕΣ εκδόσεις: οι Άθλιοι, ο Βασιλιάς Ληρ, η Μάνα, Τζέιν Έϊρ και πάει λέγοντας. Από ιστορικά, κάτι άθλιες εικονογραφημένες εγκυκλοπαίδειες με την Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, ο πέμπτος τόμος της ιστορίας του Ηροδότου (μόνον ο πέμπτος), κακοτυπωμένες παγκόσμιες μυθολογίες εκδόσεως του 1970 ή δεν ξέρω κι εγώ του πότε… Θεατρικά; Ελάχιστα και σχεδόν αποκλειστικά ελληνικό θέατρο: Ζακόπουλος και πάλι Ζακόπουλος (εικοσαετίας και βάλε και τα δικά του έργα). Λογοτεχνία; Κάτι κοτσωμένα, σειρές αριστουργημάτων της παγκόσμιας λογοτεχνίας, υπέρ-άφθονοι τίτλοι των εκδόσεων Ζαχαρόπουλος (ναι, εκείνα τα κακομεταφρασμένα, κακοτυπωμένα, παρωχημένης αισθητικής αριστουργήματα που είχαν την ατυχία να βγουν στη γλώσσα μας από αυτόν τον εκδοτικό οίκο) και άλλα. Με δυο λόγια: οι κλασικοί τίτλοι ήταν σε , συχνά εικονογραφημένες, παλαιολιθικές εκδόσεις και οι νέοι τίτλοι παν-άγνωστοι.

Και απορώ: ξέρουν οι άνθρωποι εδώ στην Ελλάδα τι σημαίνει «bazaar» ;;;  Γνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ παζαριού και παλιοβιβλιοπωλείου;;; Το νόημα του bazaar, από όσα γνωρίζω και όσα έχω δει έξω, είναι να βγάζουν οι εκδότες για λίγες μέρες τους τίτλους τους σε χαμηλές τιμές. Οκ, ας βγάλουν λίγα αντίτυπα, δεν είπα να βάλουν εκατό αντίτυπα από κάθε μπεστ σέλλερ τους. Ας βάλουν δέκα όμως, και όποιος προλάβει. Αυτό είναι το κόνσεπτ του παζαριού. Για διαφήμιση και για κέρδος. Μου φαίνεται όμως πως στην Ελλάδα μπερδεύουν το bazaar με το γιουσουρούμ…

Ήταν πραγματικά απογοητευτικό και κουραστικό. Προσωπικά δεν έψαχνα για μπεστ σέλλερ αλλά αρνούμαι να πάω ξανά σε ένα παζάρι για να δω τα σκουπίδια των εκδοτών.

Για την ιστορία, μέσα σ’ όλα αυτά τα απολιθώματα, κατάφερα να εντοπίσω ένα λεξικάκι αγγλικών νεολογισμών (έκδοσης του 1991 βέβαια, αλλά από εκεί τουλάχιστον έμαθα ότι το μουνί λέγεται και «cake» – χαχαχαχα!!!). Επίσης βρήκα το «Υπεραρσενικό» του λατρεμένου μου Αλφρέ Ζαρί και την «Πείνα» του Χάμσουν από τις εκδόσεις Ζήτρος  – ο μόνος ίσως εκδοτικός οίκος που είχε αξιοπρεπή παρουσία σ’ αυτό το τρομώδες παρελθοντικό παραλήρημα των συμμετεχόντων.

Αυτό κατάλαβα εγώ από το τελευταίο του βιβλίο με διηγήματα (Η Κραυγή της Πεταλούδας, εκδ. Κέδρος). Από τις 25 ιστορίες του βιβλίου, βρήκα μόνο τρεις ή τέσσερις πραγματικά καλογραμμένες. Οι υπόλοιπες μου φάνηκαν ασυνάρτητες, ατελείωτες, κακοφτιαγμένα προσχέδια.

Τι να υποθέσω; Να πω ότι άμα γίνεις όνομα μπορείς να δημοσιεύεις γραπτά που σε διαφορετική περίπτωση δε θα σου τα έβγαζε κανένας; Να πω ότι εκεί στον Κέδρο ντρέπονται να κάνουν επιμέλεια στους συγγραφείς τους; Να πω ότι ο Γκιμοσούλης έχει βυθιστεί στην αυταρέσκεια του on the road ή μήπως στη γοητεία του ημιτελούς;

Αγαπητέ Γκιμοσούλη, αναμένω καλύτερα.