Banshee Ride

Τα περασμένα

Posted on: Δεκέμβριος 7, 2008

Όταν γράφονται οι λέξεις, είναι συνήθως πολύ αργά.

Εντάξει.

Με άφησαν πίσω ή μάλλον με κλείδωσαν έξω έτσι ώστε να μπορούν να με αφήσουν πίσω ευκολότερα κι έτσι σήμερα μπορώ να κρατηθώ μόνο από το σπαθί με το οποίο με βάφτισαν. Πολλοί άνθρωποι απρόσωποι ήρθαν στην τελετή, σχεδόν τριακόσια χρόνια πίσω, άνθρωποι με μαύρο αίμα ή ακόμα χειρότερα, ξένοι. Ήμουν ένα μωρό παχουλό και φορούσα ασημένια δαχτυλίδια σε κάθε μου δάχτυλο. Αργότερα στη ζωή μου και για ολόκληρη τη ζωή μου, με έστειλαν στην αναζήτηση ενός θησαυρού που μου είπαν από πριν πως δεν υπάρχει. Όμως «να προσπαθείς, μπορείς, αξίζεις». Τρελαθήκατε; Άγαρμπο και πανίσχυρο αυτό το δίδαγμα, παχύρευστο μα διαπεραστικό. Προχώρησα λοιπόν με το σπαθί μου υψωμένο στον αέρα και τα μαλλιά μου να φυσούν γεμάτες και φανταχτερές ανάσες γιατί το βλέπεις σήμερα ότι είμαι ένα αστείο, λαίμαργο, νοστιμότατο, προσωπικό πράγμα. Επίσης όλο απόγνωση και δίχτυα των ψαράδων κι άδειες φωλιές, χρωματιστά λουλούδια τροπικά και πλούτη δηλητήριο να μοιράσω. Είμαι όλο παιδιά, όλο παιδιά, τετρακόσια παιδιά χτυπούν τα πόδια τους με βία πίσω από την καρδιά μου, πεντακόσια παιδιά κρεμιούνται από τα μπράτσα μου τ’ αφανισμένα, εξακόσια παιδιά μου βγάζουν τα ρούχα και σκίζουν τις μάσκες και παίρνουν το σπαθί μου, Παναγία μου! Είμαι όλο κλάματα και βήχα, όμως εσύ συλλάβισε «αγάπη». Για περισσότερο από ένα σχήμα τον κυμάτων, για  περισσότερο από τσιγάρο στο τασάκι, για περισσότερο από μένα, για περισσότερο από σένα κι όλες αυτές τις αηδίες. Για πιο πολύ καιρό. Δεν ήμουν ερωμένη, δεν ήμουν ένα τέρας, δεν ήμουν σύζυγος, δεν ήμουν η αιτία. Ήμουν δυο πόδια, αυτό μονάχα ήμουν καθ’ όλη τη ζωή μου. Να περπατώ, να μπουσουλώ, να τρέχω, να γαμιέμαι, να φεύγω, να ποδοπατώ, δυο πόδια ήμουν μόνο σε ολόκληρη τη σύντομη ζωή μου. Ήμουν σακάτισσα και κλέφτρα, ήμουν μια σοκολάτα, μία μπλούζα, μια βόλτα στη λεωφόρο, καμπάνα ήμουν, δίψα, μια ένεση κακού, πορνό φωτογραφία, κάδος για τα όνειρά σου, όμως αγάπη μου, λυπάμαι, λυπάμαι για την πυρκαγιά, λυπάμαι για το μένος, λέω κοίτα με, λυπάμαι.

 

Advertisements

4 Σχόλια to "Τα περασμένα"

πολύ ωραίο κείμενο!

Καιρός ήταν… Μου έλειψες… Πολύ δυνατό!…
Ααα.. Θα μας τρελάνεις με τις επιλογές σου! Από το dark κατάμαυρο, στο λευκό σχεδόν εφημερίδας, ρεπορτάζ look-a-like. Θα προσπαθήσω να κατανοήσω τη νέα σου πρόταση. Πρώτες σκέψεις:
– Το έκανε εξ επίτηδες σαν σουρρεαλιστική πάρέμβαση; Μόνο και μόνο για να μας «ξεβολέψει»;
– Μήπως το «ολόλευκο» του ψυχιατρείου είναι η άλλη όψη της «ολόμαυρης» κατάθλιψης;
Θα σε δω στα επόμενα ποστ…

Well, δεν σκέφτηκα το κοντράστ )) Το είδα και μου γυάλισε έτσι όπως είναι, «εφημεριδέ», χιχι! Μόνο που δυστυχώς δεν παίρνει να βάλω χριστουγεννιάτικες νιφάδες να πέφτουν…

Ευχαριστώ για τα καλά λόγια για το «γραπτό». Επανακάμπτω οσονούπω με όσα συμβαίνουν λάιβ στην εμπόλεμη πρωτεύουσα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: