Banshee Ride

Anne Sexton

Posted on: Μαΐου 7, 2008

Θα μπορούσα να γράψω χιλιάδες πράγματα για την ποίηση της Σέξτον: για τις μαλακές τις λέξεις που σχηματίζουν τόσο κοφτερές εικόνες και πληγώνουν σαν αποχαιρετιστήριες αγκαλιές. Για τους καθρέφτες της, την αποθεραπεία, το δαντελωτό κοκκινόμαυρο πλαίσιο των ποιημάτων της. Κάπως έτσι νιώθω όταν διαβάζω τα ποιήματά της. Τα περισσότερα. Δεν ξέρω, δεν είμαι ειδική. Την αγαπώ όμως, κάπως κλειστά γιατί οι λέξεις της μιλούν για τον πόνο μ’ έναν περήφανο κι έναν περιπαιχτικό τρόπο, βαθύ, σκούρο, φανταστείτε ένα μικρό μαύρο ψάρι που ξέρει πως ανήκει στο μαύρο βυθό που γνωρίζει και αγαπά αλλά λαχταρά να πιαστεί σε κάποια δίχτυα, ν’ ανέβει λίγο στον αφρό να δει τον ήλιο, γιατί ξέρει φυσικά πως υπάρχει κι ο φωτεινός ήλιος, κι ας πεθάνει. Έτσι νιώθω πως έγραψε και έζησε η Σέξτον.

 

«Ίσως γεννήθηκα γονυπετής,
γεννήθηκα βήχοντας στον ατέλειωτο χειμώνα…»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: