Banshee Ride

Nana Chen

Posted on: Απρίλιος 15, 2008

Ούτε καν θυμάμαι πώς πρωτογνώρισα τη συγγραφική δουλειά της Nana Chen, πάντως σίγουρα ήταν μέσω διαδικτύου, πριν από περίπου πέντε χρόνια. Είχα εντυπωσιαστεί τότε με μια ιστορία που είχε γράψει, μεγέθους μίας μόνο παραγράφου (!!) με τίτλο «Uncle» και την είχα μεταφράσει και δημοσιεύσει στα ελληνικά.

Η Nana άφησε στην άκρη τη λογοτεχνία για λίγα χρόνια — τουλάχιστον δημοσίως — κι ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και τη φωτογραφία (η φώτο του παρόντος ποστ είναι επίσης δική της). Περισσότερα μπορείτε να βρείτε στο σάιτ της. Πρόσφατα μου έστειλε μια καινούρια της ιστορία με τίτλο «Cuckoo«, που επίσης μου άρεσε. Οι ιστορίες της είναι μικρές αλλά μ’ αυτή τη γοητεία του νυστεριού που αφήνει έξω τα πολλά-πολλά και δίνει μικρές, κοφτές εικόνες καθημερινότητας. Ίσως δεν είναι ακριβώς αριστουργήματα αλλά προσωπικά, τις βρίσκω γοητευτικές. Μέσα σε λίγες μόνο γραμμές συμπυκνώνουν ένα ολόκληρο κόσμο. Take a look.

***

Uncle

by Nana Chen

After the guests had left his daughter’s wedding, my uncle had the leftovers scraped off all the plates. Each piece, bitten or unbitten, was slid into plastic bags. He gathered this booty of swill to store in the freezer at home. For nearly eight months he and my aunt chiseled away at this frozen reserve each day.He went for a routine physical nine months after the festive communion.A week later, the surgeon removed a good portion of his colon. «Colon cancer!» he announced. He brought out the ribbon of disease from surgery, dangling and dripping above a kidney-shaped dish to display. «The Chiang family!» the surgeon called out from under his mask. «Colon cancer!» he yelled.The relatives rose, repeating, «The Chiang family,» and stood before the sight, swaying to and fro, looking to see what colon cancer looked like. Some nodded; others sighed and shook their heads.After returning home with half his entrails missing, the frozen cubes in the freezer were set to room temperature, in the same plastic bags. My uncle instructed my aunt to use the food as fertilizer on their family farm.Shiny baby eggplants and tomatoes sprang into form in spring. «Organic vegetables. The new cure!» their doctor said.My uncle went for a follow-up a few months later; they sent him home to rest. They said to wait and rest–to just wait. «It won’t be a long wait,» they assured.After his funeral, the guests feasted in his living room, smacking their lips approvingly as they swallowed the eggplant; washing it down with tomato soup. If my uncle were there, he would have gathered their tears to make a sack of salt.   
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: