Banshee Ride

Τυμβωρυχία

Posted on: Μαρτίου 19, 2008

Τις Παρασκευές σε φαντάζομαι να ξηλώνεις τις τσέπες σου και να χτυπάς τα πόδια με χαρά όταν ανακαλύπτεις το αντίτιμο της αγχόνης σε κέρματα. Είναι εκείνα τα απογεύματα που σε λαχταρώ περισσότερο. Φοράς αυτές τις ξεχειλωμένες μπλούζες και φέρνεις τα δάχτυλα στους κροτάφους βαριεστημένα. Μου αρέσει να σκέφτομαι πως εκείνη την ώρα ακούς μουσική. Ψάχνω κλειδιά, να βγω να οδηγήσω, αρκετά ροκάνισες τα νεύρα μου με τα λογάκια σου, α!!! Οι δρόμοι είναι συνήθως ενοχλητικοί αλλά καταφέρνουν με κάποιο τρόπο να οριοθετούν τις ιστορίες μας. Οι δρόμοι δε θα σπαράξουν που δε σε φίλησα πριν φύγεις. Κατασκευάζονται για να φιλοξενούν.

Οδηγώ δυτικά σα να θέλω να λείψω. Έζησες ολόκληρος εναντίον μου. Δυο τρεις φορές σε φώναξα κόντρα στο ένστικτο που φυσούσε ημιθανές τον ψαλμό της σωτηρίας. Ποιας σωτηρίας, my ass. Τίποτα δε γεννήθηκε, κανένας δεν ξενύχτησε, καμιά φωνή δεν έσπασε. Είπες. Κοιτάζω ευθεία για να βλέπω το δρόμο που έχει ζυμωθεί με το δέρμα σου. Τις Παρασκευές συλλαβίζω το όχι για να προσέρχομαι λιγότερο χρησιμοποιημένη στη φαντασία σου κι αν θες να ξέρεις, θα ‘θελα να μην είχες πρόσωπο για να μη σκοτεινιάζω στην οργή και στα χάδια σου. Κάθομαι κάτω οκλαδόν, ξαπλώνω στο μιλιμετρέ αυτού του κόσμου και ρωτάω «Όλα καλά; Όλα εντάξει; Όλα στη θέση τους;». «Ναι», απαντούν οι μηροί μου που σφίγγονται ασυναίσθητα αναζητώντας το βάρος σου, «όλα καλά, όλα εντάξει, όλα στη θέση τους».

Advertisements

4 Σχόλια to "Τυμβωρυχία"

Αυτό που έγραψες Μπάνσι, είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω διαβάσει στα 2.5 χρόνια μου στα blogs.

Hey you, σύμπτωσις να σου έχω μόλις αφήσει σχόλιο, gee!

Λοιπόν, Μανταλένα, αυτό το κομμάτι είχε την επέτειό του των δύο χρόνων προχθές, εξ’ ου και ο τίτλος του. Άσχετο, θα μου πεις. Είναι όμως από αυτά τα πράγματα που σκέφτεσαι ή νιώθεις και σε διυλίζουν με κάποιο τρόπο και μετά τα συναντάς πάλι μπροστά σου και λες «ένιωθα αλήθεια έτσι;». Κι αν βρεις το ναι σου, τα σηκώνεις στο δίκτυο, λες «ναι», δημόσια, you know.

M’ άρεσε που σ’ άρεσε, αν δεν κατάλαβες, πάντως. 🙂

Όταν ξαπλώνετε στο μιλιμετρέ γίνεστε χάρακας.
Όρθια γίνεστε διαβήτης.

Και κρεμασμένη ανάποδα γίνομαι η απόλαυση που λιώνει στο στόμα…
)))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: