Banshee Ride

Archive for Φεβρουαρίου 10th, 2008

Πήγα λοιπόν σήμερα στο παζάρι βιβλίου της Κλαυθμώνος. Παρά το κρύο, είχα καιρό να δω τον φίλο μου τον JustAnotherGoneOff και είπαμε να πάμε, να χαζέψουμε κάνα βιβλιαράκι.

Ευτυχώς οι πάγκοι ήταν σκεπασμένοι και γλιτώσαμε τον τσουχτερό βοριά. Είχε αρκετό κόσμο αλλά οι ταμίες ήταν γρήγοροι. Ο χώρος ήταν γενικά καθαρός. Χμμ… Αυτά μάλλον. Γιατί από βιβλία….

 Πραγματικά απορώ. Όλοι αυτοί οι εκδότες που βγάζουν τα βιβλία τους στο παζάρι, μήπως νομίζουν ότι βρισκόμαστε στο 1950; Το 75% των προσφερόμενων τίτλων ήταν κάτι ΠΑΜΠΑΛΑΙΕΣ εκδόσεις: οι Άθλιοι, ο Βασιλιάς Ληρ, η Μάνα, Τζέιν Έϊρ και πάει λέγοντας. Από ιστορικά, κάτι άθλιες εικονογραφημένες εγκυκλοπαίδειες με την Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, ο πέμπτος τόμος της ιστορίας του Ηροδότου (μόνον ο πέμπτος), κακοτυπωμένες παγκόσμιες μυθολογίες εκδόσεως του 1970 ή δεν ξέρω κι εγώ του πότε… Θεατρικά; Ελάχιστα και σχεδόν αποκλειστικά ελληνικό θέατρο: Ζακόπουλος και πάλι Ζακόπουλος (εικοσαετίας και βάλε και τα δικά του έργα). Λογοτεχνία; Κάτι κοτσωμένα, σειρές αριστουργημάτων της παγκόσμιας λογοτεχνίας, υπέρ-άφθονοι τίτλοι των εκδόσεων Ζαχαρόπουλος (ναι, εκείνα τα κακομεταφρασμένα, κακοτυπωμένα, παρωχημένης αισθητικής αριστουργήματα που είχαν την ατυχία να βγουν στη γλώσσα μας από αυτόν τον εκδοτικό οίκο) και άλλα. Με δυο λόγια: οι κλασικοί τίτλοι ήταν σε , συχνά εικονογραφημένες, παλαιολιθικές εκδόσεις και οι νέοι τίτλοι παν-άγνωστοι.

Και απορώ: ξέρουν οι άνθρωποι εδώ στην Ελλάδα τι σημαίνει «bazaar» ;;;  Γνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ παζαριού και παλιοβιβλιοπωλείου;;; Το νόημα του bazaar, από όσα γνωρίζω και όσα έχω δει έξω, είναι να βγάζουν οι εκδότες για λίγες μέρες τους τίτλους τους σε χαμηλές τιμές. Οκ, ας βγάλουν λίγα αντίτυπα, δεν είπα να βάλουν εκατό αντίτυπα από κάθε μπεστ σέλλερ τους. Ας βάλουν δέκα όμως, και όποιος προλάβει. Αυτό είναι το κόνσεπτ του παζαριού. Για διαφήμιση και για κέρδος. Μου φαίνεται όμως πως στην Ελλάδα μπερδεύουν το bazaar με το γιουσουρούμ…

Ήταν πραγματικά απογοητευτικό και κουραστικό. Προσωπικά δεν έψαχνα για μπεστ σέλλερ αλλά αρνούμαι να πάω ξανά σε ένα παζάρι για να δω τα σκουπίδια των εκδοτών.

Για την ιστορία, μέσα σ’ όλα αυτά τα απολιθώματα, κατάφερα να εντοπίσω ένα λεξικάκι αγγλικών νεολογισμών (έκδοσης του 1991 βέβαια, αλλά από εκεί τουλάχιστον έμαθα ότι το μουνί λέγεται και «cake» – χαχαχαχα!!!). Επίσης βρήκα το «Υπεραρσενικό» του λατρεμένου μου Αλφρέ Ζαρί και την «Πείνα» του Χάμσουν από τις εκδόσεις Ζήτρος  – ο μόνος ίσως εκδοτικός οίκος που είχε αξιοπρεπή παρουσία σ’ αυτό το τρομώδες παρελθοντικό παραλήρημα των συμμετεχόντων.

Advertisements

Επιτέλους, αναδείχθηκε κι ένας νέος άνθρωπος στην ηγεσία ενός κόμματος, μπας κι απαλλαγούμε επιτέλους από τους δεινόσαυρους. Αρκεί να μην τα κάνει σκατά κι ο Αλέξης…