βρίσκω ότι έχεις γίνει ιδιαίτερα δύστροπη τώρα τελευταία. Ολημερίς δεν κάνεις τίποτε άλλο από το να μου σπας τα νεύρα, με τα κουμπάκια σου, τα γουϊτζετάκια σου και όλα τα άλλα τζάτζαλα μάτζαλα μου πρέπει να κατέχω για να ανεβάσω ένα ρημαδοπόστ.

Παραδέχομαι ότι η σχέση μας υπήρξε δύσκολη αλλά τουλάχιστον ξέραμε και οι δύο ποιος ήταν το αφεντικό (μάντεψε). Η σημερινή σου πρωτοβουλία να αλλάξεις μονομερώς και εν αγνοία μου ολόκληρο το layout  του Banshee blog ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Κατακομμάτιασες τη ντομάτα μου στο header, το blogroll, τα πάντα!

Φεύγω γλυκιά μου, σε αποχαιρετώ. Σίγουρα θα βρεθούν άλλοι που θα έχουν το χρόνο να ασχοληθούν με τα καπρίτσια σου. Δεν θα χαθείς. Εγώ θα σε κρατήσω ως μια ανάμνηση θολή κι αν κλάψεις, αν δακρύσεις, αν θες να μου ζητήσεις συγνώμη κάποιο βράδυ, θα με βρεις εδώ.

Αντίο, λοιπόν.

Banshee

Y.Γ. Μαθαίνω ότι στέλνεις απο δω κι απο κει κάτι ερωτηματολόγια λες και δεν ξέρεις γιατί σε εγκαταλείπουν. Μην το σκεφτείς καν.

Υ.Γ. Και μην τολμήσεις να πειράξεις το αρχείο και τις κατηγορίες στο βάθος της σελίδας, κάηκες.

Moonlight bleeds through the shutters and November wind

solidifies the atmosphere – my breath may be blistered, and

my voice box hoarse, but the orchids around your pillow

still flourish as if it were midsummer.

This room is a motorway. But the cars, they cannot touch

us whilst we are together. These sheets are angels,

and this patchowrk quilt is a heavenly shield.

Two twenty-five; I feel your serene fingertips trace

the pads beneath my turqoise-tipped nails.

Only semi-conscious.

You must have been blinded by the headlights.

In distant hours like these, you show to me your

amphibian tendencies – under abstract light, pigmented

stains of yellowing violets and painful greens

illuminate upon your flesh.

This bed must be a metamorphic chamber where only I can

see your colours. They say the eyes are the

windows to the soul, but that suggests breaking glass

like a seasoned criminal.

You’ll just have to leave

them ajar for the wind to catch the curtains and refresh

your jaded heart.

Maybe I could plant some forget-me-nots there?

***

Το έγραψε η Ellen Kinson. Το βρήκα στο Ambit τεύχος 195.

Μπορεί να το έχετε δει, είναι δύο μηνών παλιό.

Εγώ το αντέγραψα από το Human TraFFFic.

Συγκεκριμένα αναφέρει: “Δεν υπάρχει τόπος μετά τις πυρκαγιές για φυτείες – Κάθετη πτώση της χασισοκαλλιέργειας δείχνουν τα στοιχεία της δίωξης ναρκωτικών”.

Προσπαθώ να μαντέψω τι πίνουν εκεί στην εφημερίδα κι αντί να πανυγηρίσουν (λέμε τώρα) χαρακτηρίζουν τα παραπάνω στοιχεία ως κρίση.
Χε χε χε

Ο τίτλος “Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση” προϊδεάζει για κάποια ανάλυση της βουλευτίνας σχετικά με το μεγάλο θέμα της Παιδείας τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα. Περίμενα ασφαλώς να υπερασπιστεί τις θέσεις τις κυβέρνησης αλλά η Νατάσα Ράγιου δεν κάνει ούτε αυτό. Αντιθέτως, μας ζαλίζει με κοινοτοπίες, αερολογίες, λόγια χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, λεζάντες και συνθήματα.

“H Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και ο ίδιος ο Κώστας Καραμανλής έχει θέσει την Παιδεία στην κορυφή των προτεραιοτήτων μαζί με τον Πολιτισμό. Το αυτονόητο δηλαδή.. Εστιάζουμε στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που αφορά κυρίως στη τριτοβάθμια εκπαίδευση με στόχο να κλείσουν μαύρες τρύπες και παλιές πληγές”. Έτσι ξεκινά το λεγόμενο “άρθρο” και κάπως έτσι κινείται ως το τέλος του. Χωρίς ούτε μία γραμμή ουσίας, χωρίς ούτε ένα πολιτικό επιχείρημα, η βουλετίνα φαντάζεται ότι τα θέσφατα αποτελούν επιχειρήματα και ότι θα βρεθεί κάποιος νυσταγμένος πολίτης να την πάρει στα σοβαρά.

Όμως, ποια πολιτική να κάνει η Νατάσα Ράγιου; Η Ράγιου, που είναι κατά πολλούς  η ηθική αυτουργός της αυτοκτονίας ενός ανθρώπου ο οποίος είχε κατηγορηθεί μέσα από εκπομπή της τη δεκαετία του ’90 ότι βίαζε την κόρη του,(υπόθεση για την οποία ο Αντένα είχε πληρώσει αρκετά εκατομμύρια στο ΕΡΣ) η Ράγιου που έχει καταδικαστεί για κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων, η Ράγιου που κάνει τσαμπουκάδες για να παρκάρει όπου της γουστάρει εκμεταλλευόμενη τη βουλευτική της ιδιότητα. Με τι φόντα να κάνει ουσιαστική πολιτική και κυρίως, για ποιον λόγο; Πρόκειται για χαρακτηριστικό παράδειγμα βουλευτή που το μόνο που έχει να κομμίσει ως διαπιστευτήριο είναι η καραμανλική πίστη.

Δεηθώμεν.

*Από τον Βασίλη Αλεξάκη διαβάστε το “Τάλγκο”. Η ανατομία της ερωτευμένης – γυναικείας – ψυχολογίας.

*Από τον Χρήστο Αστερίου το “Το γυμνό τη σώμα και άλλες ιστορίες”. Μικρές ιστορίες για τερατώδη γεννήματα της ελληνικής υπαίθρου, συγγραφικούς καφκικούς εφιάλτες, την αγάπη για την τέχνη και τον θάνατο. Τόσο καλογραμμένο που χάνει κάτι από το dark ύφος του.

*Από τον Θανάση Βαλτινό το “Βαθύ μπλε, σχεδόν μαύρο”. Ένας ατελείωτος ζευγαροκαβγάς. Διάλογοι μόνο. Πονάει.

*Από τον Νίκο Δαββέτα το “Η μυστική ταφή της Ελεονώρας Τίλσεν”. Ποιήματα.

*Από την Άντζελα Δημητρακάκη το “Αντιθάλασσα”. Καλογραμμένο. Το χειρόγραφο που αφηγείται τη ζωή του ήρωα μέσα από ευρωπαϊκές πόλεις και κυρίως μέσα από σημαντικές γι αυτόν εξαφανίσεις και απρόβλεπτες επανεμφανίσεις.

*Από τον Απόστολο Δοξιάδη το “Βίος παράλληλος”. Η παράλληλη ζωή ενός ασκητή κα μίας πόρνης. Το πρώτο βιβλίο που εξέδωσε ο Δοξιάδης.

*Από την Άλη Ζέη το “Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα”. Το διάβασα όταν έπρεπε, δηλαδή στην προεφηβεία, και παραμένει στη μνήμη μου ως ένα αγαπημένο, καλογραμμένο μυθιστόρημα.

*Από τον Άρη Μαραγκόπουλο το “Τα δεδομένα της ζωής μας”. Γραμμένο με χιούμορ, αναφέρεται σε ατομικές πράξεις ήπιας τρομοκρατίας ή μάλλον αγανάκτησης.

*Από τον Παύλο Μάτεσι το “Η μητέρα του σκύλου”. Γνωστό, αγαπημένο. Απλά πρέπει να διαβαστεί. Και τη μετάφρασή του, του “Η βουή και η μανία” του Φώκνερ. (Σιγά μην δεν το ξανα-ματα-πώ!)

*Από τον Γιάννη Ξανθούλη το παλιό “Πεθαμένο λικέρ”. Παιδικές αναμνήσεις γύρω από ένα αφροδισιακό λικέρ…

*Από τον Νίκο Παναγιωτόπουλο το “Γονίδιο της αμφιβολίας”. Το γονίδιο του καλλιτέχνη έχει ανακαλυφθεί. Ή το έχει κάποιος ή δεν το έχει. Πόσοι καταξιωμένοι και πόσοι νέοι καλλιτέχνες θα δεχτούν να κάνουν το τεστ;

*Από τον Βαγγέλη Ραπτόπουλο το “Τζιτζίκια”. Παλιό βιβλίο. Η προσπάθεια μιας παρέας να πιάσει την καλή. Καλογραμμένο.

*Από τον Θωμά Σκάσση το “Ο βαλσαμωμένος γάτος”. Θριλεράκι, γραμμένο με χιούμορ.  Τι γάτος κι αυτός!

*Από τον Πέτρο Τατσόπουλο το “Η καρδιά του κτήνους”. Γνωστό και από την ταινία. Καλογραμμένο κι ευαίσθητο όσο κι αν κραυγάζει για το αντίθετο.

*Από την Σώτη Τριανταφύλλου το “Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης”. Κατά τη γνώμη μου είναι το καλύτερό της βιβλίο.

*Από τον Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη το “Οι τέσσερις τοίχοι”. Στακάτη γραφή, στρέιτ. Και πολυβραβευμένο.

*Από τον Λένο Χρηστίδη το “Ψυχ”. Ο Χρηστίδης έχει ούτως ή άλλως το δικό του, αναγνωρίσιμο ύφος. Το “Ψυχ” είναι ένα απολαυστικό παράδειγμα.

*Από τον Χρήστο Χρυσόπουλο το “Φανταστικό μουσείο”. Τίτλος δανεισμένος από τον Μαλρώ, φόρος τιμής κι αποκαθήλωση υπαρκτών συγγραφέων σε έναν ανύπαρκτο κόσμο. Πολύ μ’ άρεσε.

Καλή ανάγνωση.

Πρώτα- πρώτα: οι Έλληνες συγγραφείς διαβάζουν. Και εννοώ πολύ περισσότερο απ’ όσο φαίνεται, αν κρίνω από τα βιβλία που δημοσιεύουν. Πρώτα στις περισσότερες λίστες είναι έργα των Ντοστογιέφκσι, Κάφκα, Προυστ, Σαίξπηρ, Ομήρου, Σοφοκλή, Καβάφη, Φώκνερ, Σταντάλ, Έλιοτ κ.α. Μεγαθήρια δηλαδή. Από τους εξήντα συγγραφείς που συμμετείχαν στην έρευνα, υπολογίζω ότι έχω διαβάσει περίπου τους σαράντα πέντε. Από αυτούς, θεωρώ ταλαντούχους τους δέκα. Ίσως το “ταλαντούχους” να είναι λάθος λέξη εδώ. Θέλω να πω, έχω διαβάσει βιβλία τους και τα έχω ευχαριστηθεί.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το “χαμηλό ποσοστό διείσδυσης”, ας το πω έτσι. Πού είναι όλος αυτός ο Ντοστογιέφκσι και ο Κάφκα και ο Σοφοκλής, οι επιρροές τους δηλαδή, στα γραπτά των Ελλήνων συγγραφέων; Νομίζω πουθενά, ούτε στο ύφος, ούτε στη θεματολογία. Αλλά κι αυτό είναι ίσως θεμιτό, επόμενο, προσωπική επιλογή και τα λοιπά. Άλλωστε και μένα ο αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Φώκνερ αλλά όσα λίγα γράφω δεν φτάνουν ούτε το μικρό του δαχτυλάκι. Υποθέτω όμως ότι αυτό που προσπαθώ κατά βάση να πω, είναι ότι από συγγραφείς που δηλώνουν ότι τους έχει “σημαδέψει” ο Σαίξπηρ, ο Ναμπόκωφ και ο Ζολά, περιμένω περισσότερο φροντισμένα βιβλία. Πιο καλοχτισμένα, πιο προσεγμένα σε όλα τους τα επίπεδα: στην πλοκή τους, στο μύθο τους, στους χαρακτήρες τους, στη γλώσσα τους, σε όλα. Θα μου πείτε πως ίσως δεν μπορώ να απαιτήσω την τέχνη που μου αρέσει αλλά θα πρέπει να την αναζητήσω.  Σωστό.  Μπορώ όμως να πω ότι έχω χρόνια να διαβάσω ένα απολαυστικό ελληνικό μυθιστόρημα.

Αντιλαμβάνομαι βεβαίως, σ’ αυτόν τον μικρό διάλογο με τον εαυτό μου, πως το γεγονός ότι κάποιος δεν γράφει σαν τον Χέρμαν Μέλβιλ δεν του απαγορεύει να δηλώσει ότι τον έχει σημαδέψει ο Χέρμαν Μέλβιλ. Από την άλλη όμως, εύλογα αναρωτιέται κανείς: τι πήρες άραγε, αγαπητέ συγγραφέα, από όλο αυτό το διάβασμα; Διότι βεβαίως, οι συμμετέχοντες με ενδιαφέρουν ως συγγραφείς και όχι ως άνθρωποι.

Το οποίο με φέρνει στο δεύτερο που θέλω να θίξω: δεν μπορώ να γνωρίζω με ποια κριτήρια έγινε η επιλογή των συμμετεχόντων, ούτε αν υπήρχαν κριτήρια καν. Όμως, μου έκανε εντύπωση η συμμετοχή ορισμένων συγγραφέων που παρά το γεγονός ότι διαβάζω χρόνια, δεν τους έχω ακούσει καν, ενώ παράλληλα, άλλοι συγγραφείς που πουλάνε σαν τρελοί- κάποιοι για παράδειγμα από τις εκδόσεις Ψυχογιός- αγνοήθηκαν παντελώς. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, δεν καίγομαι να μάθω ποια βιβλία έχουν σημαδέψει τον Γιώργο Πολυράκη, ας πούμε. Άλλωστε δεν τον έχω διαβάσει Όμως, η όλη λίστα απέπνεε μια …σνομπαρία προς τους σύγχρονους μπεστσελλερίστες (με εξαίρεση τα ονόματα που δεν λείπουν ποτέ – και δικαίως, π.χ. Ξανθούλης, Τριανταφύλλου κλπ). Μου φάνηκε όμως  …περίεργο να συμμετέχει η Μαρίνα Καραγάτση που έχει γράψει δύο βιβλία (ένα για τη μητέρα της, ζωγράφο Νίκη Καραγάτση κι ένα για τον σπουδαιότερο – κατά τη γνώμη μου – Έλληνα μυθιστοριιογράφο, τον πατέρα της Μ.Καραγάτση) και όχι άλλοι συγγραφείς που είτε μου/μας αρέσει είτε όχι, έχουν μακροβιότερη παρουσία στο χώρο και πολυπληθείς αναγνώστες. Θα μπορούσε ίσως η επιλογή να ήταν προσωπική, του εμπνευστή της ιδέας γι αυτήν την έρευνα. Μόνο να μην ακούσω τίποτα για… ποιοτικά κριτήρια.

Πιο αναλυτικά τώρα, ορισμένα σχολιάκια για κάποιες επιλογές που με ξάφνιασαν – θετικά ή αρνητικά:

* Οι “Αόρατες Πόλεις” του Καλβίνο στη λίστα του Χρήστου Αστερίου. Ήταν ο μόνος που επέλεξε ένα βιβλίο του Καλβίνο, πράγμα που μου έκανε εντύπωση. Το συγκεκριμένο βιβλίο δε, αν δεν τοέχετε διαβάσει ακόμα, σπεύσατε. Κυκλοφορεί και σε καινούρια μετάφραση.

* Οι επιλογές “Υπόγειος Κόσμος” του Ντε Λίλο, “Αιχμάλωτος του έρωτα” του Ζενέ και “Η χλωμή θέα των λόφων” του Ισιγκούρο, στη λίστα του Θεόδωρου Γρηγοριάδη. Πρόσημο θετικό και για τα τρία.

* Από τη λίστα της Άντζελας Δημητρακάκη ξεχώρισα τα “Γυάλινος Κωδων” της Πλαθ και το “Η Κασσάνδρα και ο λύκος” της Καραπάνου όμως με ξένισε λίγο το “Παυσίπνο” του Τατσόπουλου. Προσωπικά το βρήκα μάλλον φλατ.

* Από τη λίστα του Απόστολου Δοξιάδη διαπιστώνει κανείς ότι τον σημάδεψε ο Ρίλκε και ο …Σνούπι. Εντάξει, είπαμε.

* Η Αθηνά Κακούρη είναι η μόνη που αναφέρει στις επιλογές της τον Μ. Καραγάτση. Διαβάστε τον. Απλά.

* Εντύπωση μου έκανε η επιλογή του “Eats, shoots and leaves” του Κωνσταντίνου Καμάρα. Δεν ξέρω τι έχει γράψει αυτός ο άνθρωπος, δεν τον έχω διαβάσει, αλλά το βιβλίο που επιλέγει είναι μια δοσμένη με πολύ χιούμορ, πανέξυπνη μελέτη σχετικά με τη σημασία της ορθής χρήσης των σημείων στίξης στην αγγλική γλώσσα. Το διάβασα πριν μερικά χρόνια σε ένα ταξίδι μου στο Λονδίνο, όπου πουλούσε σαν τρελό επί εβδομάδες (!!!). Αν το βρείτε πουθενά κι έχετε κι εσείς αυτή τη μανία με τη γλώσσα (και μάλιστα την αγγλική) διαβάστε το.

* Η επιλογή της Αγγέλας Καστρινάκη του “Πάνα” του Κνουτ Χάμσουν μου θύμισε ότι πρέπει να το διαβάσω. Το έχω στο νου μου εδώ και καιρό κι ελπίζω ότι θα είναι τόσο καλό όσο η “Πείνα” του ίδιου.

* Όταν ξεκίνησα να διαβάζω τις επιλογές του Παύλου Μάτεσι,προσδοκούσα να βρω το λατρεμένο μου “Η βουή και η μανία” του Φώκνερ, το οποίο έχει μεταφράσει ο Μάτεσις καταπληκτικά. (Παρεμπιπτόντως, αν δεν το έχετε διαβάσει, επιλέξτε τη συγκεκριμένη μετάφραση, νομίζω από τον Καστανιώτη. Το “καταπληκτικά” που γράφω πιο πάνω είναι λίγο). Αντί αυτού όμως βρήκα το “Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ” το οποίο και δεν έχω διαβάσει ακόμα και μετά από αυτό θα το κάνω. Ακριβώς επειδή πιστεύω ότι ο Μάτεσις ως μεταφραστής του Φώκνερ επαναδημιούργησε ένα αριστούργημα. Μια άλλη έκπληξη αυτής της λίστας ήταν το “Πέδρο Πάραμο” του Χουάν Ρούλφο. 

* Ένας ακόμα αγαπημένος μου συγγραφέας, ο Φερνάντο Πεσσόα επιλέχθηκε μόνο από τον Νίκο Παναγιωτόπουλο. Διαβάστε τον επίσης – τον Πεσσόα και συγκεκριμένα το “Βιβλίο της ανησυχίας”. Για τον Παναγιωτόπουλο θα επανέλθω ))

* Σύμφωνα με τις επιλογές του Σάκη Σερέφα, τον έχουν σημαδέψει οι “ΜΙκροί Εξερευνητές” του Ντίσνεϊ. Ποιος τόμος αλήθεια; Να ‘χαμε να λέγαμε δηλαδή. Κατά τα άλλα, είναι ο μόνος απ’ όσο θυμάμαι που επιλέγει (και) σύγχρονο θέατρο: “Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ” του Άλμπι. Και σίγουρα ο μόνος που θυμήθηκε τον Ρεϊμόν Κενό. Ωραίος.

* Ευχάριστη έκπληξη ήταν και το Catch-22 στη λίστα του Λένου Χρηστίδη. Νομίζω του πάει )))

* Τέλος, από όλους τους σύγχρονους συγγραφείς που επέλεξαν ετούτοι οι συγγραφείς, ξεχωρίζω τον Χωμενίδη και το “Σοφό παιδί” του που επιλέχθηκε από τον Θανάση Χειμωνά.

Πριν κλείσω αυτό το (τεράστιο) ποστ με τις προσωπικές μου απόψεις για τις προσωπικές απόψεις των άλλων, έχω ακόμα να προσθέσω ότι δυστυχώς απειροελάχιστες ήταν οι επιλογές έργων του Μπέκετ (κανένα βιβλίο του δεν μπήκε καν στα πενήντα πρώτα). Αντίθετα, η Βίβλος είχε πολλή πέραση (τη βρίσκουμε στη θέση 24).

Ως υστερόγραφο, θα ακολουθήσει άλλο ποστ, με προτάσεις για βιβλία των συμμετεχόντων συγγραφέων (να εξιλεωθώ δηλαδή, αν ήμουν σε κάποια σημεία αιχμηρή, χι χι). Παρένθεση β: Μπα όχι, βιβλία τελικά που νομίζω ότι αξίζουν κάποιας προσοχής.

Και με αφορμή το παραπάνω, ορίστε τι άλλο ενδιαφέρον διάβασα αυτές τις μέρες:

1) Για το σουρεαλιστικό θράσος της επίσημης Εκκλησίας, στο Ροϊδη.

2) Δεν πιστεύω λέξη αλλά παρ’ όλα αυτά το βρήκα ενδιαφέρον σαν αντικείμενο μελέτης, στο Παράτολμο.

3) Τα αποτελέσματα μιας έρευνας για τα βιβλία που “σημάδεψαν” τους Έλληνες συγγραφείς στο Librofilo. Θα επανέλθω γι αυτήν την έρευνα.

Cheers.

Καταπληκτικό, ξεδιψαστικό, αιώνια καλοκαιρινό, μόνο σε δίλιτρα μπουκάλια στα βαλκανικά ή/και ρώσικα μίνι μάρκετ της γειτονιάς σας.

Bliss.

Ήθελαν να πάνε στην Αφρική… επειδή βαρέθηκαν το κρύο

«Τα παιδιά ήθελαν να κάνουν κάτι πραγματικά ιδιαίτερο για την Πρωτοχρονιά. Τα είχαν σχεδιάσει όλα. Είχαν μαζί τους τρεις βαλίτσες γεμάτες με τρόφιμα, μαγιό, γυαλιά ηλίου, ακόμη και ένα φουσκωτό στρώμα», είπε ο εκπρόσωπος της τοπικής αστυνομίας Χόλγκερ Γιούρεσκο.

Τα παιδιά πήραν το τραμ και έφτασαν μέχρι τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό. Την ώρα όμως που θα επιβιβάζονταν στο τρένο για να πάνε στο αεροδρόμιο, τους σταμάτησαν οι αστυνομικοί.

«Είπαν ότι ήθελαν να πάνε στην Αφρική επειδή εκεί είναι ωραία και ζεστά», πρόσθεσε ο Γιούρεσκο. Το αγόρι είχε παλιότερα επισκεφθεί την Ιταλία και έπεισε το κορίτσι ότι στην Αφρική θα κάνει ακόμη περισσότερη ζέστη.

Οι αστυνομικοί διαβεβαίωσαν τα παιδιά ότι δεν θα μπορούσαν να πάνε στην Αφρική χωρίς χρήματα και εισιτήρια. Έτσι, αντί για ταξίδι με το αεροπλάνο τα πήγαν μια βόλτα με το περιπολικό μέχρι το αστυνομικό τμήμα προτού τα παραδώσουν στους γονείς τους.

***

Καλά να περάσετε μέχρι να τα ξαναπούμε ))

Καλή χρονιά!